Grzybica skóry głowy

Grzybica skóry głowy to choroba atakująca włosy, brwi oraz rzęsy. Niewiele chorób ma wygląd bardziej odrzucający niż grzybica głowy. Wbrew pozorom schorzenie to, nie jest wynikiem braku higieny. Wręcz przeciwnie – zbyt częsty kontakt z wodą i wyjaławiającymi skórę detergentami może sprzyjać jej rozwojowi. Grzybicę owłosionej skóry głowy bardzo często spotyka się u dzieci, które zarażają się od chorego zwierzęcia lub innego dziecka.

Grzybicę możemy podzielić na:

– grzybicę drobnozarodnikową – charakteryzująca się największą zakaźnością, występuje najczęściej u dzieci, powoduje łamanie się włosów tuż nad powierzchnią skóry,

– grzybicę strzygącą– występująca najczęściej na brodach mężczyzn lub i małych dzieci, charakteryzuje się występowaniem dużych, napełnionych ropą pęcherzy, które są bardzo bolesne i zazwyczaj muszą być przebijane; jeśli leczenie nie zostanie podjęte odpowiednio wcześnie, chory musi pogodzić się z nieodwracalnym wyłysieniem,

– grzybicę woszczynową– charakteryzuje się występowaniem kolistych wykwitów w kolorze żółtym lub szarym, z biegiem czasu zaczynających wydzielać bardzo nieprzyjemny zapach.

Jak uniknąć grzybicy skóry głowy

Aby uniknąć zakażenia grzybicą skóry głowy, należy przede wszystkim zachować szczególną ostrożność podczas kontaktu z osobą zakażoną. Podczas wizyt fryzjerskich upewnić się, że nożyczki i grzebienie są regularnie odkażane. Bardzo ważne jest posiadanie osobistych ręczników, grzebieni i szczotek. Głowę należy myć regularnie i chronić ją przed nadmiernym poceniem. Do zakażenia może dojść podczas przebywania w dużych skupiskach ludzi, jak również dotykanie bezdomnych kotów lub psów.
W każdym przypadku podejrzenia zachorowania na grzybicę należy się zgłosić niezwłocznie do lekarza dermatologa, który powinien dokładnie zebrać wywiad i obejrzeć zmiany skórne. Grzybice skóry i błon śluzowych mogą imitować wiele innych jednostek chorobowych, dlatego ich rozpoznanie musi się opierać na badaniach dodatkowych.Postawienie diagnozy może ułatwić oglądanie zmian chorobowych w świetle lamp Wooda. W niektórych postaciach grzybicy w świetle tej lampy obserwuje się charakterystyczne świecenie zmian odpowiednie dla danego gatunku grzyba. Podstawą rozpoznania jest jednak dodatni wynik badania mykologicznego, wykonywanego w specjalistycznych laboratoriach. Z chorobowo zmienionych miejsc na skórze pobiera się zeskrobiny lub wymazy, które ogląda się pod mikroskopem oraz hoduje na specjalnych podłożach mikrobiologicznych. W azie zakażenia wzrost chorobotwórczego grzyba obserwuje się po około 2-3 tygodniach, jest to więc badanie długotrwałe.

Leczenie grzybicy skóry głowy

Leczenie grzybicy skóry głowy należy rozpocząć jak najszybciej, aby uniemożliwić rozwój choroby i zapobiec dalszym zakażeniom. Głównym sposobem leczenia tego schorzenia jest doustne przyjmowanie preparatów o działaniu przeciwgrzybicznym, w składzie których znajduje się przeważnie terbinafina, flukanazol lub gryzeofulwina (w zależności od rodzaju grzybicy). Miejscowe postępowanie przeciwgrzybiczne sprowadza się do częstego mycia głowy zaleconymi preparatami przeciwgrzybicznymi, zawierającymi jod czy też po prostu wodą z mydłem. Uzupełniająco stosować można także kremy i szampony zawierające ketokonazol lub cyklopiroksolaminę. Golenia lub strzyżenia tuż przy skórze włosów co 7-10 dni, co ma na celu usuwanie zakażonych części włosów, oraz odkażania ognisk zapalnych i równoczesnego stosowania maści przeciwgrzybicznych, odpowiednich do stanu ognisk.